Różne odcienie zieleni

Odchodzę od pisania bloga. Nie wiem czy to przejściowe, czy na stałe. Może skupię się na tym kulinarnym? A może w ogóle nie będę pisała? Tu nie chodzi o nieporozumienie z Satine, choć na pewno się do tego przyczyniło. Nosiłam się z tym zamiarem od dłuższego już czasu. Nie lubię robić czegoś na pół gwizdka. Tak więc albo piszę szczerze i do bólu, licząc się z ewentualnymi stratami w ludziach albo krytyką, albo nie piszę wcale.

Jakiś czas temu Kocur zarzucił mi, że tak szczerze piszę o naszych sprawach, o kłopotach w naszym związku. Przestałam więc, jeśli jemu to nie odpowiada, ja nie mam prawa upubliczniać naszych spraw, prać brudów. Niedawno wywołałam burzę pisząc o Oli i jej porodzie w domu. Dostało mi się, mniej lub bardziej zasłużenie, że jestem taka czy inna. Teraz Satine. Jaki jest więc sens pisania, jeśli nie mogę otwarcie napisać, że coś mi się nie podoba, coś innego uważam za głupotę, bezmyślność czy nierozwagę? Nie zamierzam "zaklulczykować" bloga, bo nie piszę go tylko dla grona wtajemniczonych osób, które będą mi pod każdym wpisem brawo biły (bez obrazy dla tych, które zakluczykowały swoje blogi, dośc już na dziś mam obrażania się, dobrze? ;) Chciałam pisać otwarcie, dla każdego, kto chciałby mnie przeczytać.

Owszem, kilka osób niesamowicie mnie ucieszyło tym, jak odbierają mojego bloga (e.lizko, Justyno - o Was mówię :), że tak pozytywnie, optymistycznie go widzą. Jednak gdzieś po drodze chyba ten mój optymizm, ta przewodnia zieleń gdzieś zniknęły. Przeglądam moje ostatnie wpisy i jest tam od Sasa do lasa. O wszystkim i o niczym. Trochę marudzenia, trochę bzdurek, trochę miałkich spraw. Wśród nich gubią się jakieś ważniejsze, które chciałam przekazać. Może powinnam jakoś się określić, wybrac jedną tematykę i jej się trzymać. Nie pisać o moim życiu, bo co to kogo obchodzi? Że Zosia nabiła sobie guza, a Marysia miała rozwolnienie? Moje życie nie jest pasmem fascynujących wydarzeń, a moja głowa nie jest pełna głebokich przemyśleń. Nie piszę ani specjalnie zabawnie, ani specjalnie nie trzymam w napięciu, ani... No właśnie. Przeciętne to wszystko i dość mam tej przeciętności.

To prawie trzy lata mojego życia. Dużo się wydarzyło, wszystko jest inaczej niż było. Jest po tym ślad, chciałabym jakoś go zapisać (a'propos: czy ktoś wie, czy jest możliwość otrzymania wszystkich swoich wpisów od administratora, zapisanych w jakimś zgrabnym pliku?). Jednak przynajmniej na razie nie czuję się na siłach pisać dalej. Chciałabym być szczera, a nie mogę. Chciałabym pasjonować moich czytelników, a nie potrafię. Chciałabym tworzyc coś innego, nowego, a powielam schematy, tematy.

Dziękuję za ten czas, jaki ze mną spędziliście. Będę do Was zaglądała. Będę się odzywała. Może wrócę, może nie tu, może gdzie indziej, nie wiem jeszcze. Na dziś to tyle.

Miłego wieczoru!