Różne odcienie zieleni

Nie narzekam, nie jest źle, choć rutyna trochę nuży. Małe znów przeziębione, katar cieknie potwornie, ostrożnie więc ze spacerami, ale chodzimy, chodzimy. I tak ostatnio na spacerze pies potrącił Zosię (uciekła mi kilka metrów do przodu, pies wystraszył się naszej Piper i nie zauważył dziecka), a ona upadła na asfalt, uderzając w niego głową. Na szczęście ma tylko siniaka. Nie wiem kto bardziej się wystraszył - ona, czy ja. Właściciel psa nawet nie zauważył co się stało, pies biegł za nim, on się nie oglądał. A wczoraj skoczyłyśmy do centrum handlowego (odkąd mamy drugi samochód nie jestem już taka uwiązana w domu i korzystam z tego dobrodziejstwa chętnie). I muszę pochwalić moją córeczkę, która ponad godzinę grzecznie jak aniołek, jak nie moje dziecko, chodziła ze mną albo za rączkę, albo trzymając się wózka (oficjalna wersja dla Zosi: pilnowała Marysi). Jeśli coś jej się spodobało, ale ja mówiłam, że tego nie kupimy, odkładała na półkę bez marudzenia. Nie mogłam uwierzyć, że może być aż tak grzeczna. I zaczynam wierzyć mojej koleżance, która mówi, że to naprawdę kochane, grzeczne dziecko. Do tej pory myślałam, że głównie kochane :)

Dni mijają mi na spędzaniu czasu z dziewczynkami, sprzątaniu, gotowaniu. Nie, nie jest tak źle, nie jest tak pusto jak to brzmi. Z dziewczynkami uwielbiam spędzać czas, a za dwa miesiące nie będę go już miała tak dużo. Na szczęście powrót do pracy będzie w miarę łagodny, bo przez kolejne pół roku będę pracowała 3 dni w tygodniu (nie wierzę, ale poszli mi na rękę i będę pracowała od poniedziału do środy, tak więc będę miała dłuuugi weekend!). Gotowanie zaczyna sprawiac mi coraz większą frajdę. Ostatnio przypominam sobie standardy - czyli zupa ogórkowa na żeberkach (ale nie z paczki), żeberka z pieca, pierogi ruskie. Kupiłam dwie kolejne ksiązki ("The new family bread book" Ursuli Ferrigno i"Just for kids. Healthy and tasty recipes for kids"), jutro chyba zrobię pierwsze podejście do przepisów z nich obydwu. I tak mi mija to życie, upływający czas widzę głównie po Marysi, która zmienia, rozwija się w oczach.

Z poza tym? Jakoś tak... Czytałam przed chwilą znajome blogi, nadrabiałam zaległości. W jednym uderzyła mnie niewiarygodna wręcz ilość jadu. Już wcześniej wydawało mi się, że autor/ka ma nieco zwichorwane postrzeganie świata, przypisuje sobie prawo do oceniania innych ostro, nie dopuszczając możliwości pomyłki, jakby był/a nie wiadomo kim, nie wiadomo jakim autorytetem. Jednocześnie postrzeganie siebie też ma zwichrowane - stanowczo zbyt wysokie. I nie wiem jak się do tego odnieść. Pewnie w ogóle się nie odniosę, nie chcę nikomu przykrości sprawić, w sumie w żaden sposób mnie to nie dotyczy. Tylko jakiś taki niesma pozostaje.. sama nie wiem dlaczego.

Chaotyczny ten wpis, ale to chyba pora, żeby zaaplikować sobie kolejny odcinek "Desperate Housewives" i pośmiać się trochę przed snem. Dobrej nocy!