Różne odcienie zieleni

Nie wiem jak to jest, ale kiedy Kocura nie ma, a ja jestem sama z dziewczynkami, to i w domu posprzątane, obiad ugotowany, ubrania wyprasowane, ogólnie wszystko co ma być zrobione, to jest. A kiedy Kocur jest w domu, pomimo tego, że mi pomaga, wszęże panuje nieład, stos ubrań do prasowania się piętrzy... Tylko obiady codziennie są :) Dziwne to jest...

Znów nie pisałam długo. Nie działo się nic specjalnego, dzień mijał za dniem, zrobiło się zimno, coraz bliżej do świąt. Już niecałe dwa tygodnie i będziemy w Polsce! Nasze pierwsze Święta Bożego Narodzenia w Polsce od wyjazdu, czyli od czterech lat. Nasze pierwsze święta z naszymi dziewczynkami. Myślę, że jeszcze bardziej niż ja, czekają na to moi rodzice. Przyjadą ich wnusie :) Tata nie widział jeszcze Mani, nie przytulił jej jeszcze, Zosi nie widział ponad rok. To bardzo długo w życiu takiego malutkiego dziecka. A z Zosi rośnie słodziak i cwaniak malutki. Energii ma za troje dzieci, pomysłów jeszcze więcej, arsenał minek nieograniczony. A od dwóch dni, odkąd zaczęłam robić jej dwa urocze, sterczące kucyki, wygląda na dużą pannę. Nie mogę się napatrzeć na nią. Z kolei Maniutek to rozkoszne, spokojne i niesamowicie radosne dziecko. Ciągle się uśmiecha, śmieje, wyciąga rączki, wszystkiego chce dotknąć, wszystkiego posmakować, sprawdzić języczkiem. Siedzi już zupełnie bez żadnego problemu, stabilnie, pewnie, sięga po zabawki i wraca do siadu. Zaczyna też próbować już raczkowania, ale to naprawdę same początki dopiero. Za kilka dni skończy pół roku. Kiedy to minęło? Jest silnym i dużym dzieckiem, waży ... 9,2 kg (dla porównania Zosia waży tylko ok. 12 kg, piórko, drobinka moja malutka). W piątek jedziemy na szczepienie, więc pani doktor dokładnie ją zważy, zmierzy, obstuka, osłucha. Ostatnio kaszlała i byłyśmy u lekarza - okazało się, że to na tle alergicznym. Tak sobie przypominam, że kaszel się zaczął, kiedy mleko zmieniłam, więc wróciłyśmy do tego pierwszego. Plus lekarstwo, mam nadzieję, że szybko minie. Już słychać duża poprawę.

Nie mogę się nacieszyć tymi moimi pociechami. Dziś byliśmy u znajomych, mają synka o miesiąc młodszego od Mani, z Magdą razem pracujemy. Zosia była tak kochana, że aż trudno uwierzyć, że tak dobre, dbające, delikatne może być takie małe dziecko. Głaskała dzieci po główkach, delikatnie przytulała, całowała, machała zabawkami. Ale jak tylko weszliśmy, od razu "zaklepała" bujaczek dla Mani i przyniosła jej zabawki. Dba o siostrzyczkę. Przeszła jej już chyba cała zazdrość, w stosunku do Marysi jest tylko delikatna, opiekuńcza i czuła. Trzeba rano usłyszeć krzyk Zosi "Maaaaniaaaa!" i pisk Mani, kiedy się zobaczą po przebudzeniu, żeby zrozumieć jak bardzo się już kochają. Baliśmy się, że Zosia będzie zazdrosna, a ona potrafi podejść do Mani z husteczką i wytrzeć jej buzię, bo mama nie zauważyła, że się obśliniła. Wierzyć się nie chce, przecież to taki brzdąć dopiero jest!

Nasz wyjazd już tuż tuż. Odliczam dni. Prawie wszystko już zaplanowane. Przylatujemy 10go grudnia do Gdańska, zatrzymujemy się na noc u mojej siostry. W piątek kosmetyczka, fryzjer i do rodziców. W sobotę chrzest Marysi, w poniedziałek wieczorem wsiadamy w nocny pociąg i jedziemy do Bukowiny Tatrzańskiej. Pokój już zarezerwowany, na zdjęciach wygląda to pięknie. Blisko wszędzie, szczególnie do term tatrzańskich, na które napaliliśmy się ogromnie. Szczególnie na siedzenie w otwartym basenie, kiedy dookoła śnieg i mróz. Potem powrót do moich rodziców na święta i Sylwestra. Po Nowym Roku na około tydzień do Warszawy. Tam zatrzymamy się u wujostwa Kocura i trochę u mojej najmłodszej siostry. Ustaliłyśmy już, że jeden wieczór będzie tylko dla nas i wypuścimy się "na miasto". Ech, jak ja dawno nie szalałam w klubach! A potem znów mój rodiznny dom i powrót. Na pewno szybko to zleci, ale na razie jeszcze czekam niecierpliwie. I tylko za pieskiem naszym będę tęskniła (zaoopiekują się nią znajomi, o których dzisiaj byliśmy, Piper ich lubi i chyba spodobał jej się zapach ich domu). No i za domem naszym też będę tęskniła. Tak sobie ostatnio pomyślałam, że to jest Nasze Miejsce na Ziemii i trochę boli zostawiać go pustym na tak długo. Ale sąsiedzi będą go pilnować, mam nadzieję, że wszystko będzie dobrze.

Mogłabym jeszcze pisać i pisać, tematów dużó w głowie, ale oczy szczypią i plecy bolą (9 kg na biodrze to jednak trochę waży, muszę częściej chustę używać...). Z radością czekam na każdy dzień, bo każdy dzień przybliża mnie do mojego wymarzonego wyjazdu :)