Różne odcienie zieleni

To już duża panna, za dwa miesiące dwa latka skończy. Chodząca słodycz. Pomimo tego, że nie chodzi do złobka i swój dzień codzienny spędza z rodzicami i siostrą, nie "zdziczała", wręcz przeciwnie. Sytuacja pierwsza: sobotnie popołudnie.

Pojechaliśmy odwiedzić moją koleżankę z pracy, która urodziła synka miesiąc po tym, jak na świat przyszła Marysia. To była nasza pierwsza wizyta w ich domu, przy okazji też oni zajmą się Piper podczas naszego wyjazdu. Nowy dom, nowe twarze, nowe "baby", jak mówi Zosia. I ta moja córeczka, o którą baliśmy się, że będzie zazdrosna o siostrę, jest po prostu cudowna! Zaraz po wejściu pokazała mi, żebym posadziła Manię w bujaczku, pozbierała wszystkie zabawki w zasięgu ręki i przyniosła siostrzyczce. Rozczuliła mnie zupełnie, kiedy te dwa małe szkraby siedziały naprzeciwko siebie na podłodze, a ona usiadła pomiędzy nimi i zaczęła ich głaskać po głowkach, całować, przytulać. A wszystko tak delikatnie, tak czule. Łezka mi się zakręciła, że takie kochane dziecko mamy.

Dziś koło południa pojechaliśmy do drugiej koleżanki z pracy, której Juleczka ma 3 tygodnie. Znów nowe miejsce, nowe baby, ale też starszy brat baby, Eryczek. Eryczek ma chyba 4 lata i na początku trochę ignorował Zosię. W końcu to dziewczyna i do tego młodsza! Ale Zosia tak skutecznie go do siebie przekonywała paluszkami i ciastkami, że zaczęli bawić się razem. Kiedy pojawiło się jeszcze więcej gości i zrobiło się głośno, ona w ogóle się nie przejęła, nie straciła rezonu, zajęła się sobą i Erykiem i była bardzo grzeczna.

Popołudniu pojechaliśmy do Eweliny i Piotrka, Ewelina ma termin porodu na koniec stycznia (tak, wiem, wszyscy nasi znajomi albo dopiero co urodzili, albo będą rodzić :). Zosia rozpoznaje ich już od razu, bo ostatnio dosyć często się widywaliśmy. Nie było więc żadnego udawanego wstydu czy nieśmiałości, od razu się rozbrykała, ale w granicach dobrych manier. Piotra okręciła sobie wokół małego paluszka, wystarczyło, że przytuliła się do niego raz i raz wdrapała mu się na kolana.

Jest bardzo kontaktowa, otwarta i radosna. Nie można od niej oczu oderwać, nie można nią wzroku nacieszyć. Pociecha taka kochana. Do tego naprawdę grzecznie się zachowuje, patrzy co by tu zbroić, ale wszystko jakoś tak... rozsądnie.

Z kolei Marysia od kilku dni zaczęła sobie pokrzykiwać. Siedzi na tym swoim dużym tyłeczku, sięga po zabawki i śmieje się w głos, krzyczy radośnie. Na moim biodrze aż podskakuje z radości, macha rączkami i nóżkami. Jest takim małym (no,  nie takim małym w sumie... między Zosia i Marysią jest tylko... 2 kg różńcy!) promyczkiem, niesamowicie radosna. A najnowsza ulubiona zabawa, która doprowadza ją do spazmatycznego niemal śmiechu, to stukanie plastikową butelką w głowę - odkryła to Zosia, kiedy tak ją popukała, delikatnie oczywiście. Jeszcze nie widziałam, żeby Mania śmiała się aż tak.

To szczęście mieć takie zdrowe, mądre, radosne i śliczne dzieci. To wielkie szczęście.