Różne odcienie zieleni

Wieczorem Henry napisał, czy mogą przyjść porozmawiać. Odpowiedziałam, że już powiedzieliśmy im wszystko, co mieliśmy do powiedzenia. Jeśli mają pieniądze, to proszę mogą przyjść. Przyniosła śpiące dziecko w ramionach, zasłania się nim jak tarczą, od samego początku. Oczywiście pieniędzy nie mieli, to było do przewidzenia. Mieli za to nową historyjkę. Zanim zaczniecie nad nimi płakać i odsądzicie nas od czci i wiary, przeczytajcie do końca.

Otóz lekarz jej powiedział, że ciąża jest zagrożona. Dlatego nie mają pieniędzy, bo ona teraz do Czzech musi jechać i ratowac dziecko. Nie mówili tego wcześniej, bo... nie chcieli czy jakoś tak. I żebyśmy my zrozumieli sytuację. Oni nie chcą nam żadnych kłopotów narobić, ona wcale nie chce nas do sądu podać, to ta zła niedobra kobieta w treshold tak powiedziała. Co my, a właściwie ja, bo praktycznie nie dopuściłam Kocura do słowa? Że im nie wierzę. Kiedy się tu pojawili, nakłamali nam jak psy, potem też kłamali, więc im nie wierzę. I sory, ja mam swoje dzieci, których nie będę za chwilę miała jak nakarmić, więc to mnie interesuje, a nie ich wymyślone problemy. No to się zaczęło! Ona do mnie, że ciąża jest zagrożona przez warunki panujące w domku (kiedy się wprowadzali było ok, zresztą wcześniej wilgoć była tylko w łazience), że nie powiedziałam im, że to nie sa warunki do mieszkania z dziećmi (jak ktoś nie wierzy, to niech zajrzy do moich wpisów z połowy kwietnia, w obydwu stoi jak wół, że uprzedzaliśmy ich, że to nie sa warunki dla dzieci, nawet jednego, co dopiero dwóch, a nie raczyli oczywiście powiedzieć, że ona była już wtedy w ciąży). No żesz...! I jeszcze kiedy zwróciłam jej uwagę, żeby nie podnosiła głosu, bo Marysia śpi (malutka spała w wózku obok), to ona do mnie, że jej dziecko (to w ramionach) też śpi. Nie wytrzymałam. Powiedziałam jej, że moje dziecko jest u siebie w domu, a jej nikt nie prosił żeby swojego dziecko tu ciągnęla. Że ma się natychmiast wyprowadzić, skoro mieszkanie szkodzi jej dzieciom, bo przecież one sa najważniejsze i o nich ma myśleć. Ma się natychmiast wyprowadzić, bo nie chcę, żeby mnie potem po sądach ciągała. Nie amiętam już dokładnie, poziom adrenaliny miałam trzykrotnie wyższy niż zalecany, ale powiedziałam jej też coś, że jeśli nie rozumie, co do niej mówię, to niech nauczy się angielskiego, żeby mi nie groziła, że mi kłopotów nie robi, bo ja jej dopiero mogę narobić, a do sądu możemy iść, proszę bardzo. Wszystko mówiłam lekko podniesionym, stanowczym głosem, mimo nerwów ważąc słowa i starannie je dobierając. Wystraszyli się, kiedy m powiedzieliśmy, że nagraliśmy naszą pierwsza rozmowę z nimi, 15go lipca, kiedy nie zapłacili czynszu i obiecali to zrobić w ciągu kilku dni (ustaliliśmy nastęny piątek od tamtego dnia). Po czym wyprosiłam ich z mojego domu. Najpierw ją, on próbował jeszcze coś tłumaczyć, jego tez wyprosiłam.

Kocur stwierdził, że zaskoczyłam go, że nie słyszał mnie jeszcze nigdy takiej, nawet w pracy (a pracowaliśmy przecież razem w kilku miejscach, w pracy zresztą się poznaliśmy). "Żyleta jestes!", powiedział. Ano jestem. Jeśli chodzi o moją rodzinę, o moje dzieci, to jestem. I nie pozwolę, nie pozwolę po prostu. Marcin próbował, nic nie wskórał. A nasze ciepłe myśli o nim szybko się sprawdziły: ukradli mu i zniszczyli motor, wyrzucili go z warsztatu, który wynajmował, który był jego "biznesem". (w którym oszukał i okradł wielu ludzi).

Dlaczego nie wierzę, że jej ciąża jest zagrożona? W Irlandii opieka w trakcie ciąży jest podobno najlepsza w Europie, przynajmniej kiedy występują jakieś anomalie. Gdyby rzeczywiście coś się działo, już dawno leżałaby w szpitalu, bez konieczności płacenia ani grosza, bo w trakcie ciąży opieka medyczna jest za darmo. Nie musiałaby więc jeździć do Czech i płacić. Stek bzdur. Przychodzą tu i kłamią nam prosto w oczy. Powiedziałam, że mają się wyprowadzić do soboty. Ona szczególnie, jeśli mieszkanie tutaj jej szkodzi. Zdrowie dziecka najważniejsze.

Pierwszy raz wyrzuciłam kogos za drzwi. Pierwszy raz w życiu rozmawiałam z kims w taki sposób. I pierwszy raz w życiu po wszystkim nie jestem zdenerwowana. Zaskoczyłam samą siebie. Hmmm, znamy siebie na tyle, na ile sprawdzi nas życie?